Webdagboek Jan de Korte, derde kwartaal 2006

dinsdag 19 september 2006

Myrthe

Zondag wordt Myrthe gedoopt. Haar naam is de naam van een altijd groene heester, symbool van liefde, geluk en vruchtbaarheid. Een naam die klinkt als een zegen dus, bij haar naam wordt het lied van Hanna Lam dat we zingen wel heel welsprekend.

Jij bent een naam voor iedereen
die dicht bij jou wil staan,
en samen ben je niet alleen
zo kun je verder gaan.

Jij hebt een naam met een verhaal
dat uitgeschreven wordt
al gaandeweg in mensentaal
dicht bij de naam van God.

donderdag 14 september 2006

Verwondering

Bezig met het voorbereiden van een groothuisbezoek over verwondering, kwam ik het volgende gebed tegen, 'opdat wij ons kunnen verwonderen'.

Leer ons weer in te zien
dat Gij werkt in de stenen,
dat Gij ademt in de planten,
dat Gij droomt in de dieren,
dat Gij wakker wordt in de mensen,
zodat wij vol schroom en eerbied
in dit leven kunnen staan.

dinsdag 12 september 2006

Poesjes

Op de dag van mijn eerste intree, de warmste dag van 1982, bracht een broer van me een poesje mee. Ze groeide op bij ons en werd een paar keer moeder. Het was de tijd van het vinylbehang, de kleine poesjes konden zo tegen de muur oplopen. Eén van de dochters bleef bij ons, ook van haar kregen we een paar keer kleine poesjes, tot we het wel genoeg vonden. Blekkie konden we nog net in Diemen begraven voor we daar weggingen, Loesje heeft haar eigen plekje gezocht, ergens in een bosje in Emmen. Lizzy, een andere poes die bij ons woonde, is, zoals ik al eerder meldde in dit webdagboek, nu de huisgenoot van onze zoon en zijn vriendin. En dan krijg je zo'n foto, dat was toch altijd weer de mooiste tijd met de poezen, zo klein, zo beweeglijk, zo poezelig. Ik hoef niet weer een poes, maar de foto geeft wel mooie herinneringen. Voor wie er wel aan wil beginnen: voozover ik weet hebben nog niet alle poesjes een nieuw huis, mail me.

woensdag 6 september 2006

(Schoon)vader

Twee stroompjes komen uit de bergen en vormen samen het begin van de Dordogne. Bij het maken van de foto dacht Margriet aan haar ouders. Regelmatig trokken ze rond in het stroomgebied van deze rivier. Haar vader vond dat mooi, dergelijke bakens in het landschap. Zo bezocht hij ook kerken en historische plaatsen, het waren oriëntatiepunten voor hem, een soort heenwijzingen naar hèt oriëntiepunt in zijn leven, het Woord, zonder nadere aanduiding, een hoofdletter is genoeg. We waren niet naar Noorwegen gegaan, omdat hij kort voor onze vakantie ernstig ziek bleek te zijn. Gelukkig niet, een paar dagen na de foto werden we gevraagd te komen, we konden nu op tijd terug zijn om in zijn laatste uren bij hem te zijn, hij overleed in de nacht van zaterdag op zondag 27 augustus. Omringd door zijn kinderen, in de schoot van de professionele ziekenhuishulp. Rebecca heette ze, die ene nachtzuster, een laatste lichtend baken, ook voor ons als familie. Indrukwekkend hoe mensen die van zorg hun beroep gemaakt hebben er zo volledig voor je kunnen zijn. Als vanzelf kwamen de woorden van Okke Jager boven.

Verraadt ons aller angst zich niet
in wie het leven weerloos liet?

De krokus wijst beton zijn grens.
Hoe kostbaar is een kwetsbaar mens.

donderdag 10 augustus 2006

Durf

Dialoogje bij de afwas: 'zondag gaat het over Paulus, apostel door de wil van God', 'die durft', 'ja, die durft, gelukkig één die durft'. Plotseling zag ik iets van een inhoud, een betekenis, van die grote woorden. Voorbij pretentie en zelfrechtvaardiging, voorbij de vragen van absolutisme en sectarisme. Gewoon durf: de durf om vertrouwen te vragen voor dat waar je in gelooft. Iemand die zijn nek uitsteekt en vraagt de weg te gaan, probeer het op mijn gezag. Hoe zouden we ooit verder komen, in geloven, in waarheid, als er niemand was die ons zo voorging? We zouden binnen ons eigen cirkeltje blijven rondtollen, gevangen binnen onze eigen kaders. Daarvan bevrijd te worden is de zegen van Jezus, van Paulus, van mensen die ons voorgaan en een wijder perspectief bieden. In de dienst van zondag denken we verder.

dinsdag 8 augustus 2006

Idee

We vinden Emmen soms wel excentrisch liggen, maar op internet bestaan geen afstanden. In Utrecht, op de centrale burelen van onze kerk, wordt ook gesurfd en zo zag men daar mijn logboek bij de zomerdiensten. Ik kreeg een mailtje of ik het goed vond dat de serie diensten rond landschappen gepresenteerd werd als missionair idee-van-de-maand en zo is het gekomen dat er nu een verwijzing naar onze site prijkt op de pagina met missionaire ideeën van de Protestantse Kerk in Nederland.

donderdag 3 augustus 2006

Sensitive Skin

Nee, nee, ik ben nog niet met vakantie, ook loop ik niet hele dagen in Drenthe rond. Wat dan wel. Ik ruim op, niet zo boeiend om over te schrijven, ik doe bezoeken, meestal te persoonlijk om over te schrijven, ik denk na, maar daar komt nog niet zo veel uit na alle creativiteit rond de zomerdiensten. En ik kijk tv, soms. En soms is dat een belevenis. Het is even wennen voor wie haar kent van Absolutely Fabulous, maar ik vind het grandioos zoals ze acteert in Sensitive Skin, Joanna Lumley. Op het puntje van mijn stoel volg ik de belevenissen van het succesvolle 60+ stel. Het wordt gepresenteerd als een komische serie, maar vaak is er niet eens zo veel te lachen. Wat dan wel is moeilijk aan te geven, 'het kruipt onder je huid', die toespeling op de titel las ik ergens en vind ik wel adequaat. Het is zo prachtig gemaakt, het is alsof je naar ware levens zit te kijken. De eerste aflevering begint met een gesprek bij de arts, hij somt alle kwalen op die je kunt krijgen als bijwerkingen van hormoonkuren, ik zal u de lijst besparen. 'Maar wat is dan het voordeel', vraagt de vrouw, 'je ziet er jonger uit', 'nou, doe dan maar'. En de schrijver van columns in een kwaliteitskrant, bezitter van een retro Rolls Royce, raakt als een klein jongetje in paniek als hij te laat dreigt te komen bij een afspraak. Ik kan het niet goed weergeven, kijk zelf maar, dinsdagavond op Nederland 3.

woensdag 26 juli 2006

Mien olde Drenthe

Bij de aanloop naar de dienst rond het Drentse landschap kwam als vanzelf het Drentse volkslied, 'Mien Drenthe' in de Drentse vertaling, van verschillende kanten op mij af. Het begint veelbelovend, 'Ik min de eenvoud in uw schoonheid', maar daarna verzandt het in kinderherinneringen. De schrijver mag dan zijn hart verpand hebben aan dit heerlijk landje, blijkbaar is hij wel vertrokken en is Drenthe voornamelijk zoete herinnering. Maar ja, de plicht riep, zo ging dat in de negentiende eeuw, en gelukkig helpen de beelden uit het zoet verleden hem zelfs bij de zware strijd die hij te strijden heeft. 'Daorum van haarte dankbaor, / zing 'k oe mien schoonste lied, / mien eig'n olde Drenthe, / vergeten kan 'k oe niet!' Drenthe is 'old', de Drent spreekt van het 'olde landschap', naar mijn gevoel is old hier een soort kwaliteit. Ik hoor er het besef in dat wij niet de eerste bewoners van Drenthe zijn en we zullen ook de laatste niet zijn, dit landschap is een landschap dat vertrouwen wekt, waar de sfeer hangt van het voortduren, van generatie op generatie. Voor wie het lied wil zingen hier een link met muziek of zelfs met akkoorden.

dinsdag 18 juli 2006

Snoeiheet (2)

Nadat ik onderstaand stukje schreef en op het net zette, zag ik het journaal over de hitte in Nijmegen en de nog grotere hitte in het Midden-Oosten. Ik kreeg de neiging om het stukje weg te halen, tegelijk vind ik dat geen goed idee. Er gaan altijd mensen dood terwijl ik... De puntjes zijn dezelfde puntjes als die van Wim de Bie in zijn weblog van vandaag. Lees vooral ook zijn betrokken commentaar op de gebeurtenissen elders, het dagboek van Abdelkader Benali, en bekijk het filmpje dat in Haifa gemaakt is. En wat de hitte betreft: Henriette Roland Holst-van der Schalk schreef over de hitte van de armoede, het onrecht, van oorlog en oorlogsdreiging, en toch 'de oogst wordt geborgen'. Als we als internationale gemeenschap die hoop opgeven wordt het echt nooit meer wat.

dinsdag 18 juli 2006

Snoeiheet

Nu snap ik het. Waarom het zo vreselijk heet is. Er wordt snoeihete lucht aangevoerd. Ik las het vandaag op pagina 703 van NOS Teletekst. Wie dat doet en of dat zo maar kan en waarvandaan, het wordt me allemaal niet duidelijk, maar snoeiheet moet wel heel erg warm zijn. Google geeft trouwens 745 vindplaatsten voor snoeiheet, als ze deze pagina gevonden hebben al 746. Van Dale noemt als alternatieven bloedheet, pufheet, snikheet, smoorheet en stikheet. Misschien lezen we morgen wel van de aanvoer van pufhete lucht, klinkt ook erg warm. De woorden brachten mij weer even terug bij Henriette Roland Holst-van der Schalk, het slot van haar gedicht 'De oogst', één van de heetste gedichten die ik ken.

Dagen van oogst zijn dagen van koorts.
Over al die weemlende velden
schiet de zonneschutter zijn schichten nu af;
slingert uur na uur een brandende toorts.
En uur na uur houdt stand, houdt stand
de schaar der onbewuste helden:
niemand wijkt laf.

Of de zon schroeit en brandt,
of onzeker vandaag is en dreigend morgen:
de oogst wordt geborgen.

zondag 16 juli 2006

Gast

In onze tuin hebben we een druif. Dit jaar zitten daar opvallend weinig vruchten aan, er is nauwelijks trosvorming. Voor compensatie zorgde een merel, die in de druif een nestje bouwde en daar nu dag in dag uit op zit te broeden. We hebben trouwens opvallend meer vogels in de tuin nu niet alleen onze jongste zoon het huis uit is, maar hij ook zijn poes opgehaald heeft. We rennen nu alleen nog het huis uit om vreemde katten te verjagen, ter bescherming van onze gast.

dinsdag 11 juli 2006

Zee

Even niet zoveel te melden hier, ik ben nogal intensief bezig met de diensten rond landschappen. Niet dat ik niets anders doe, ik ga bijvoorbeeld wel eens zwemmen. Tussen twee baantjes schoolslag door ging het toch weer over de landschapdiensten. Er werden me foto's beloofd van 'de vinger van God' op Tenerife, u vindt ze op de pagina Zomerdiensten 2006 onder de datum van vandaag. Deze week richt ik me op de zee, het zwemmen kan ik dus mooi in werktijd doen, fieldwork. Gedichten vind ik op de site Waterwereld, een site met een geweldige hoeveelheid weetjes over alles wat er in ons land leeft in zoet, brak en zout water. Daartussendoor staan gedichten die verzameld vermeld staan als zeegedichten. Op die site las ik ook het gedicht van Willem Kloos, opgedragen aan Frederik van Eeden, uit 'Verzen', verschenen in 1894.

Van de Zee

Dan wás mijn Ziel een Zee, en hare zelfgerustheid,
Zou, wijl Zij grooter is dan Gij, nóg grooter zijn.

woensdag 5 juli 2006

Polder

Zoekend naar een plaatje bij de dienst rond de polder, zie ook de pagina Zomerdiensten 2006, vond ik dit schema over de realisatie van een polder, blijkbaar heet het in Italië ook polder. Hoewel ik het gevoel heb dat we dat in Nederland toch anders doen, sluit de afbeelding aan bij mijn gedachte, dat waar op het ene moment de schepen de zee nog bevaren, er op het andere moment een heleboel menselijke bedrijvigheid is. De volgende gedachte is, dat net zo snel het omgekeerde kan gebeuren, de polder is nooit vanzelfsprekend. Het is altijd land dat er net zo gemakkelijk niet is. Daarom past het scheppingsverhaal uit Genesis 1 er zo mooi bij, maar daar hebben we het zondag over.

zondag 2 juli 2006

Verlangen

Waar ik naar verlang vandaag
een frisse zomerjurk te dragen
met blote schouders, een uitgesneden
hals en rug en vooral goed
los om de heupen

en liggen te kijken in het gras naar
zo'n frisse zomerjurk in een boom, daar
verlang ik het meest naar vandaag.

(Gedicht van Jo Govaerts)